سلام

معمولاً وقتی تصمیم به نوشتن می گرفتم ، که یه چیزی تو ذهنم باهام کلنجار می رفت . اما این بار ...

شاید بوی مِهر ، منو یاد ِ باغ ِ بی خزون حضور شما انداخت .

***********

هرسال دَم دَمِه های پائیز ، یه حال بدی میومد سراغم . انگار تموم ِ بادهای سرد می وزیدن به من تا ابری بشم ، بی برگ بشم ، سرد بشم و خلاصه برم که زمستون بشم .

اما امسال خیلی خوبم . خزون فقط زده به غصٌه هام.

می بارم ، اما نه از غم . می وزم ، اما نه با درد . می ریزم ، اما نه از بارِ ِ سنگین ِ دلتنگی . 

امسال پائیز رنگارنگم کرده ، پائیز خوش عطر و قشنگم کرده و من هر چی فکر می کنم ...                                                            

(خوبه که خوبم . اینکه "چرا خوبم" زیاد گفتنی نیست)

تو چی ؟ بوی نم و بادِ پائیز واسهء تو چه حسٌ و حالی کادو آورده؟

دوست دارم هرکی هرچی از مِهر گرفته ، بذاره وسط و باهم بشیم یکی از هزار رنگِ این روزا ! 

موافقی ؟

پس ... یاعلی

یک پنجره نگاه ، یک حسٌ ناشناس

یک انتظار ِ سخت ، مملُوٌ ِ از هراس

چشمم به ساعت است ، گوشم به زنگ در

محتاج ِ یک خبر ، بی تابِ یک تماس

تا کِی به نیٌتت ، هی فال پشتِ فال ؟

هی نذر پشتِ نذر ؟ هی تاس پشتِ تاس؟

به به ! نگاه کن : یک جفت شیش ِ ناز

تق تق صدای در ، من گیج و بی حواس

یک خانه التهاب ، یک سینه اشتیاق

ای وای ! این توئی، لبریزم از سپاس

دستان من سوال ، عطر تنت جواب

یک گفتگوی سبز ، من پیچکم ، تو یاس !

(تقدیم به بهشتی ترین یاس عالَم)

یاعلی